Van den Molen

Molen, wilt ge dan niet draaien,
Blijft ge stille staan;
Hoor de morgenwinden waaien,
Wilt ge nog niet gaan?

Smeekend steekt ge uw lange wieken
Naar de blauwe lucht;
En uw weerhaan krijscht zijn liêken
Dwars door ’t windgezucht.

Op den berg, gelijk een toren
Rijst gij hoog en fier.
Stille staan is tijd verloren,
Acht ge dat geen zier.

Mulder Jan komt aangeloopen,
Spant de zeilen op;
Fluks de ladder opgekropen
Lost hij daar den strop.

Molen, wilt ge nog niet draaien?
Krak, ge krijgt ’nen duw;
Hoor, de winden razend waaien,
Molen wordt ge schuw?

Zie, ge waggelt op uw beenen;
Kruit u naar den wind.
Vliegen uwe wieken henen,
’t Wild rumoer begint.

Zie de wieken klimmen, dalen
Met hoe grootsch een zwier.
Molen, om wat meel te malen
Maakt ge veel getier.