Toen ik een viertal jaren

Toen ik een viertal jaren
In de aard gestoken had,
Met mijne scherpe scharen
Boorde ik in de aard een gat.
De duisternis vergeten,
Te vliegen naar het licht,
Mij zat aan loover vreten,
Dat scheen mijn zoetsten plicht.

’k Had menig kruid verslonden,
Toen ik reeds onder de aard,
Met bruine huid ontwonden,
Als popje lag bewaard.
En toen de zon mij wekte,
Der lente juichgeluid,
Verrees ik, en ik strekte
De vleuglen snorrend uit.

Door groene wilgen wippen,
En nachten, dagen lang
De tengre spruitjes knippen
Dat was mij van belang!
Maar ach, ik werd gevangen;
Mijn staart werd doorgeboord;
Ik moest aan ’t draadje hangen
En voort, ja altijd voort.

Waaraan kan ik mij klampen,
Ik sta droefknikkend stom…
’k Voel op de pootjes stampen,
Ik vlieg, ik knor en brom!
Ach, ’k valle stervend neder,
Vaarwel, gij aardsche lust…
Steek mij in de aarde weder,
Daar vind ik vrede en rust.