Jantje zag eens pruimen hangen

Jantje zag eens pruimen hangen,
o, als eieren zo groot.
’t Scheen dat Jantje wou gaan plukken,
schoon zijn vader ’t hem verbood.

Hier is, zei hij, noch mijn vader,
noch de tuinman, die het ziet.
Aan een boom zo vol geladen,
mist men vijf, zes pruimen niet.

Maar ik wil gehoorzaam wezen,
en niet plukken: ik loop heen.
Zou ik om een handvol pruimen
ongehoorzaam wezen? Neen.

Voort ging Jantje. Naar zijn vader,
die hem stil beluisterd had,
kwam hem in het lopen tegen,
vooraan op het middelpad.

Kom, mijn Jantje, zei de vader,
kom, mijn kleine hartedief!
Nu zal ik u pruimen plukken;
nu heeft vader Jantje lief.

Daarop ging papa aan ’t schudden,
Jantje raapte schielijk op.
Jantje kreeg zijn hoed vol pruimen,
en liep heen op een galop.