Het Broerken

Toen er een tweede broerken kwam,
Dan kreeg ik wittebrood en ham.
Ik zong zoo blij, zong zoo blij:
Een tweede broerken is bij mij.

Maar vader zeide: jongen, stil,
Ga buiten, doe daar uwen wil.
Ik sprong zoo blij, sprong zoo blij:
Een tweede broerken is bij mij.

De baker kwam, de goede Trien;
Mag ik mijn broerken lief niet zien?
Ik ben zoo blij, ben zoo blij
Een tweede broerken is bij mij.

En de oude baker knikte: ‘kom,
‘Uw broerken bloost hier als een blom!
Dan sloop ik bij, sloop ik bij:
Een tweede broerken is bij mij.

Hoe frisch het in zijn wiegje lag;
Ik kuste ’t, zei het: goeden dag!
En lachte blij, lachte blij:
Een tweede broerken is bij mij.

Zijne oogjes bleven stil en toe.
De baker zei: ‘het kind is moê…’
Ik dacht toch blij, dacht toch blij:
Een tweede broerken is bij mij.

‘Het heeft een groote reis gedaan
‘Met moeder… wil nu spelen gaan.
Ik juichte blij, juichte blij:
Een tweede broerken is bij mij.

o Moeder zucht zoo niet van pijn,
Wanneer het broerken groot zal zijn,
Het speelt met mij, speelt met mij:
Het tweede broerken vrij en blij.